تفاوت عاشق بودن و کسی را دوست داشتن

بین کسی که عاشق شده است و کسی که تنها شخصی را دوست دارد تفا وتهایی است . نکات زیر به شما کمک خواهد کرد تا این تفا وتها را درک کنید.


1- هنگام دیدن کسی که عاشق او هستید تبش قلب شما زیاد شده و هیجان زده خواهید شد اما هنگامی که کسی را می بینید که آنرا دوست دارید احساس سرور و خوشحالی می کنید.

2- هنگامی که عاشق هستید زمستان در نظر شما بهار است ولیکن هنگامی که کسی را دوست دارید زمستان فقط فصلی زیبا (زمستانی زیبا) است.

3- وقتی به کسی که عاشقش هستید نگاه می کنید خجالت می کشید ولیکن هنگامی که به کسی که دوستش دارید می نگرید لبخند خواهید زد.

4- وقتی در کنار معشوقه خود هستید نمی توانید هر آنچه که در ذهن دارید بیان کنید اما در مورد کسی که دوستش دارید شما توانایی آن را دارید.

5- در مواجه شدن با کسی که عاشقش هستید خجالت می کشید و یا حتی دست و بای خود را گم می کنید اما در مورد فردی که دوستش دارید راحتتر بوده و توانایی ابراز وجود خواهید داشت.

6- شما نمی توانید به چشمان کسی که عاشقش هستید مستقیم و طولانی نگاه کنید (زل بزنید)اما می توانید در حالی که لبخند ی بر لب دارید مدتها به چشمان فردی که دوستش دارید نگاه کنید.

7- وقتی معشوقه شما گریه میکند شما نیز گریه خواهید کرد و اما در مورد کسی که دوستش دارید سعی بر آرام کردن او میکنید.

8- احساس عاشق بودن و درک آن از طریق نگاه ( دیدن ) است اما در درک دوست داشتن بیشتر از طریق شنوایی است ( از طریق ابراز علاقه بصورت کلامی ).

9- شما می توانید یک رابطه دوستی را بایان دهید اما هرگز نمی توانید چشمان خود را بر احساس عاشق بودن ببندید چرا که حتی اگراینکار را بکنید - عشق همانند قطره ای در قلب شما و برای همیشه باقی خواهد ماند.

دوستی ها

 کتاب شیاطین و فرشتگان رو میخوندم یه جمله خوب توش بود که زمان اختراع ارابه تا اختراع ماشین رو در نظر بگیر حالا مقایسه کن از زمان اختراع اتومبیل تا رفتن به فضا میبینی که علم عجب سرعتی به خودش گرفته تو تبادل اطلاعات تو نهادهای خانواده تو روابط ریاضی حتی توی دوست داشتن ها و عشق ها هم این وجود داره!

قدیمترها یه عالمه آدمی بودند که یه عالمه عاشق همدیگه بودند که ازشون قصه ها ساخته میشد حالا این قصه ها واسه ما مسخره و خنده دار شده!نسل ما نسلی ه که علاوه بر زیر سوال بردن یه عالمه مفاهیم دوست داشتن و عشق رو پوچ معنی کرده !

رو عادت ها و وابستگی های پوچمون که هدفی جز خودخواهی ندارند اسم دوست داشتن میذاریم و این معنی غلط رو رواج میدیم تا به عنوان نسلی بهمون نگاه بشه که به هیچ چیز پایبند نیست!

بعد از هر دفعه ای که دوستیهامون رو بهم میزنیم میشینیم پشت سر کسی که دوست خودمون میدونستیمش عاشقش بودیم حرف میزنیم عیبهاشو بزرگ میکنیم که ثابت کنیم چیزی رو از دست ندادیم به دیگران بگیم که چقدر از بین رفتن این رابطه خوشحالیم ولی نمیدونیم که داریم خودمون رو خراب میکنیم بوی تعفن این روابط مسخره دیگه داره حالم رو بهم میزنه!

برو تو خیابون یه عالمه آدم دو نفر ه دارن عاشقانه قدم میزنن که هدفی جز سرگرمی ندادند ولی با نهایت بی شرمی اسم دوست داشتن رو روی خودشون میذارن تا به از بین بردن این مفاهیم کمک کنند تا سرعت تخریب این واژه ها رو بالاتر ببرند تا ثابت کنند که ما ها یه عالمه بچه پرمدعائیم!

ادعا داریم که بقیه باید حرف ماهارو بفهمند ولی ماها خودمون حاضر نیستیم کس دیگه ای رو بفهمیم هیچ چیز رو برای خودمون باقی نذاشتیم !

یه عالمه درس خوندم که الان این امکان رو داشته باشم که باز ریاضی و فیزیک و اینها رو بخونم ولی ایکاش میفهمیدن من الان برای پاسخگویی به خودم به کلاسهای دیگه ای احتیاج دارم تو کلاس اندیشه استاد میگه هرکی موضوع کنفرانس بده من میگم زن  در اسلام یکی از دخترهای چادری مون میگه بهتر ه در مورد زن در ایران حرف بزنیم آخه قوانینی که هیچ وقت تو ایران اجرا نمیشه چه فایده ای داره در موردشون حرف زدند ولی من میگم شاید یه نفر بیاد قوانینی که برای زن تو اسلام در نظر گرفته شده رو برای من با دلیل توضیح بده شاید من و خیلی های مثل من خودمون بانی ه این شیم که قوانین تو جامعه اجرا بشه فقط اگه یه نفر ماها رو روشن کنه !بعدش استاد که موضوع هارو تقسیم میکنه تنها موضوعی که به کسی نمیده همین ه و من فکر میکنم که چه انتظار بیهوده ای آخه تا کی بشینیم بحث های تکراریمون رو بکنیم  تا کی؟!!!!!

حس میکنم که ما نسلی هستیم که فقط تمام ارزش های قبل از خودمون رو زیر سوال بردیم ولی هیچ وقت برای اونها جایگزینی نذاشتیم حالا یه سری آدمی شدیم که هیچ وحدت فکری ه خاصی برای خودمون نداریم و این خیلی عذاب آوره!

کاش میشد آدمهای بهتر میشدیم با هم بیشتر صادق بودیم رو راست بودیم برای دوستی ها ارزش قائل بودیم به افکار همدیگه احترام میذاشتیم ایکاش آدم بودیم!