تا که بودیم...

تا که بودیم نبودیم کسی

گشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که اقبال شکست

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم.

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم.

به خاطر عطر نان , به خاطر برفی که آب میشود, به خاطر نخستین گلها دوست می دارم.

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم.

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم - دوست می دارم .